Her tohum, çatlamak ve boy vermek için kendine has bir iklim arar. Çiçekler, kendileri için hazırlanmış doğru ortamı bulduklarında o eşsiz renklerini ve kokularını sunarlar bize. Yanlış yerde, susuz ve güneşsiz kaldıklarında ise boyunlarını büker, günden güne solarlar.
İnsan ruhu da tıpkı bir çiçek gibidir; neyle beslenirse ona dönüşür, nerede durursa oranın rengini alır. Sevgi, destek, güven ve huzur bulduğu bir iklimde yeşerip serpilirken; değersizlik, baskı ve yalnızlık içinde zamanla körelir ve içindeki o büyük potansiyeli kaybeder.
Çünkü insan, bulunduğu ortamın kokusunu üzerine sindirir. O ortam ya onu büyütüp göğe doğru uzatır ya da yavaş yavaş soldurur.
KÖKÜ YERDE, DALLARI GÖKTE BİR AĞAÇ OLABİLMEK
Kur’an-ı Kerim, bu sarsıcı hakikati zihnimize ve kalbimize nakşeden derin bir misalle anlatır bizlere:
Görmedin mi Allah, güzel bir sözü nasıl misal verdi? Güzel söz; kökü yerde sabit, dalları göğe yükselen güzel bir ağaç gibidir.”
(İbrahim Suresi, 24. Ayet)
İnsan da tam olarak bu tasvirdeki ağaç gibidir. Köklerini Hakka, imana, sevgiye ve güvene salabildiği ölçüde sağlamlaşır. Fırtınalar kopsa da yıkılmaz. Dalları yukarı doğru uzanır, ameli güzelleşir ve nihayetinde çevresine fayda veren tatlı meyveler sunmaya başlar.
Ancak yanlış bir toprakta, çürümüş bir iklimde ne kadar çabalarsa çabalasın, ruhunu besleyecek o can suyunu bulamaz.
YOL ARKADAŞI, YOLUN KENDİSİDİR
Bu dünyadaki manevi toprağımızı ve iklimimizi belirleyen en önemli unsurlardan biri, şüphesiz ki yanımızda yürüttüğümüz insanlardır. Arkadaş, sadece boş vakitleri paylaştığımız bir tanıdık değil; insanın kalbine, zihnine ve yönüne istikamet veren sessiz bir rehberdir. Onun bakışı, bizim de dünyaya mı yoksa ebedi olana mı bakacağımızı tayin eder.
Bugün dijital dünyanın gürültüsünde, geçici heveslerin ve dünyalık menfaatlerin sığ sularında kaybolmak çok kolay.
Doğru arkadaş; size sadece fani olanı anlatan değil, baktığınızda Hakkı hatırlatan kişidir.
Hakiki dost; imanınızı diri tutan, sizi salih amellere, iyiliğe ve güzelliğe teşvik edendir.
Hayırlı bir çevre; insanı kökü sağlam, dalları göğe yükselen o ulu ağaç gibi besleyip büyütür.
Bizi sadece geçici olana bağlayan, kalbimizi her rüzgarda darmadağın eden ve ahireti unutturan bir çevre ise fark ettirmeden ruhumuzu yorar, içimizdeki yaşama sevincini ve inanç neşesini soldurur.
AYNAYA VE YANIMIZDAKİNE BAKMA VAKTİ
Şimdi durup, hayatın koşturmacası içinde kendimize şu hayati soruları sorma vaktidir:
1. Yanında olduğumda içime bir huzur geliyor ve ahireti, hakikati hatırlıyor muyum?
2. Onunla bir araya geldiğimizde hakkı, sabrı, ihlası ve güzel amelleri mi paylaşıyoruz?
3. Yoksa sadece dünyalık telaşlar, dedikodular ve geçici hevesler mi çoğalıyor hayatımızda?
Unutmayalım ki; insan, en çok yanında yürüdüğü kişi kadar yol alır. İçimizdeki o güzel potansiyeli yeşertmek, ancak doğru toprakta ve doğru dostlarla omuz omuza yürümekle mümkündür.
Ruhumuzu solduran değil, göğe doğru dallanıp budaklanmasına vesile olan dostlara denk gelmek duasıyla…
, www.ilgazetesi.com.tr, https://www.ilgazetesi.com.tr/ilgi-ve-sevgiyle-buyur-cicekler-bekir-akdeniz-diyor-ki-hangi-topragin-cicegiyiz-333608h.htm,
